Goditja ose skena te nje martese

E goditi mu në mes të shpatullave; u ngrit si rrufe, goditi, u shtri prapë dhe ja futi me gjumë. Ajo u ul ndenjur në anën e saj të krevatit, me gjumin të prishur, me dorën mbi dhimbjen në mes të shpatullave dhe me vështrimin tek ai.
Ai. Pacifisti më i madh i botës. Që nuk vriste asnjë merimangë. Asnjë silberfisch. Asnjë bubuzhel. Ai që i kapte me butësi qëniet e vogla, cfarëdotëishin, dhe i nxirrte me kujdes jashtë nga dritarja per të qetësuar frikërat e saj. Pikërisht ai, u ngrit si një hije në errësirën e natës dhe e goditi. Me anën e pellëmbës së djathtë. Mu në mes të shpatullave. Po të kishte qenë thikë do ta kishte ndarë në dysh në mënyrë simetrike.

Sa vjet kishin së bashku? 10 vjetë bashkëjetesë, 7 martesë. Martesa është e destinuar të dështojë, i thoshte ishi i saj, që cinizmin e ëmbëlsonte me aventura të shkurtra e të zjarrta dashurore.
Martesa është burg, si mund të jesh e lumtur në një burg?
Eshtë burgu që kam zgjedhur vetë, që e kemi zgjedhur vetë. Jemi të lumtur.
Ti e beson këtë që thua?
Po, ajo e besonte.

Nga c’ëndërr vinte kjo goditje? A ishte ëndërr? Cfarë ishte atëherë? Agresione të akumuluara? Frustrime seksuale të pashprehura? Kriza e vitit të shtatë? A thua kishte ardhur? Ai e kishte puthur përpara se të flinin, si gjithmonë. I kishte thënë tëduashumë, si gjithmonë. I kishte thithur erën e flokëve, si gjithmonë. I ishte mbështjellë rreth trupit, si gjithmonë. Me sy gati përgjume i kishte pëshpëritur jamnjeriumëilumturibotës, si githmonë. Jo, nuk kishte vënë re asgjë të vecantë.

Kur doli dielli ai hapi sytë e u shtriq. E pa atje në anë të krevatit dhe iu afrua. E puthi. Mirëmëngjes, do një kafe?, dhe vazhdoi më tutje. Ajo e ndoqi nga pas. U ul në tavolinë dhe priti kafenë. E rrufiti paksa. Mori frymë thellë.

Përse më godite?
Të kam goditur?
Në mes të shpatullave.
Godita dikë që nuk të linte rehat. Në ëndërr.
Më godite mua.
Ke qëlluar në krahun e gabuar. Të vrava shumë?
Dhimbja ngeli për një kohë të gjate.
Më fal. Nuk të godita ty. Ai i cmenduri nuk po të linte rehat.
Qëkur ke filluar të godasësh për mua? Mbas kaq vitesh?
Ishte një psikopat. Po të ndiqte. Ti erdhe në krahët e mi. Unë të mbeshtolla. I thashë të largohet por ai filloi të të terhiqte me force. Unë i bërtita. Ai nuk dëgjoi. Nuk më ngeli vetëm ta godisja. E godita. Atë.
Kush ishte ai? Ishi?
Nuk e di. Një i cmendur. Pse ishi?
Sepse folëm për të para se të flinim.
S’e besoj.
Ai vazhdoi ritualet e mëngjesit. Pa orën. Ika, u bëra vone. E puthi.
Ajo piu kafenë deri në fund.

Unë, miku dhe von Humbold

Në orën 8.15 të mëngjesit, bari i Piazzës është shumë i qetë. Ulem afër shatërvanit, porosis një kafe, zë vend mirë përballë diellit dhe hap librin aty ku e kam ndërprerë leximin dje. Personazhi i librit, Alexander von Humbold është nisur të hulumtojë botën, ta njohë e masë atë. Tani ai gjendet pikërisht në kanalin që lidh Orikonon me Amazonat, dhe ashtu si unë, është ulur pranë ujit, përballë diellit.
Unë jam duke pritur për mikun tim që është kthyer nga zbulimi i tij i Shqipërisë dje vonë dhe duhet të jetë tani rrugës duke ardhur në takim.
Von Humbolt është duke menduar për qenin e zhdukur papritmas, të cilin nuk do ta takojë më kurrë por veçse në kujtime dhe ëndërra. Nuk e kishte dashur atë qen - bashkëjetesa me të kishte qenë një bela e pashmangshme – por tani që ai ishte zhdukur papritur, ndiente një brejtje ndërgjegje nga e cila shkëputej vetëm kur i duhej të vriste mushkonjat. Ishin me tufa mushkonjat në këtë pjesë të botës. Agresive, shumë agresive. Kur i hidhte një sy fytyrës së masakruar të Lapland, shoqëruesit të tij, i hiqej edhe iluzioni më i vogël se ajo e tija kishte fat më të mirë.
Kur von Humbold fillon të vrasë mushkonja, unë përfitoj nga rasti dhe gjerb pak nga kafeja që po ftohet në tavolinë.

Miku im nuk duket gjëkundi. Kanë kaluar 15 minuta nga orari i takimit.

Je me pushime, ke luajtur mendsh që ikën që pa gdhire?, më pyesin të shtëpise. Ti kujton se ai tjetri do vijë në kohën e caktuar në takim? A e di që edhe mund të mos vijë fare?
I hedh një sy telefonit. Në Shqipëri gjithmonë i ndezur, në Zürich shumicën e kohës i mbyllur. Përse mban telefon kur nuk e përdor? – më pyesin prindërit pas çdo telefonate Tiranë-Zürich pa përgjigje. Unë dyshoj se, më shumë se sa mospërgjigjet e mia, prindërit i shqetëson mospërfillja ime ndaj telefonit, indiferencë që iu kujton se sa të varur janë ata vetë nga ai. Si shumica e fqinjëve dhe miqve të tyre, telefoni, ashtu si edhe televizori, është shndërruar në një varësi.
Asgjë në telefon. Bari ka filluar të mbushet. Shitesi i gazetave sillet rreth tavolinave.
Jo, faleminderit, i them, kthej për disa sekonda fytyrën nga dielli, dhe iu rikthehem halleve të von Humbold. Filloj e mendoj me të.
Ku të ishte zhdukur qeni një natë më parë në mënyrë aq misterioze? Pa zhurmë, sikur ta kishte përpirë dheu? As von Humbold, as unë nuk iu besojmë legjendave që qarkullojnë në këtë anë të botës, dhe duhet thënë se, në këto vise të harruara, irracionaliteti është ulur këmbëkryq. Shoqëruesit vendas përpiqen me këmbë e me duar të na bindin se duhet t’iu besojmë legjendave. Bile edhe Lapland nuk është më i sigurt, ndoshta nuk do ishte keq t’i merrnim seriozisht historitë, thotë ai duke kruajtur fytyrën e përgjakur. Jo. Legjendat nuk mund t’i matësh, as t’i rindërtosh. Thjesht mund të matësh frikën e njerëzve që i krijojnë ato, këtë po."

Një mizë vjen vërdallë kokës time. Është miza e parë që takoj. Është fillim maji, pak nga pak, mizat do fillojnë të shtohen e do bëhen të bezdisura. Por prapë, mizat nuk janë mushkonja.
Ora 9.00. Kafja e mbetur është ftohur. Asnjë gjurmë miku. Pi kafen me fund. Bari është mbushur plot e përplot. E lë von Humbold të bëjë pak pushim dhe filloj të këqyr njerëzit e barit. Janë të gjithë të rinj. Studente dhe studentë. Gjerbin kafe. Flasin, qeshin ose heshtin me njëri-tjetrin. Vajzat të stiluara, me këpucë apo sandale me taka të larta. Çunat me xhinse të lara boje. Vetvetiu i krahasoj me studentët e mi. Në këtë orë janë ose nëpër salla leksionesh dhe praktikash ose duke nxituar për në to; ose të ulur diku, duke studiuar, ose duke nxituar për diku, për t’u ulur dhe për t’ë studiuar. Jo, pa taka. Studentet nuk kanë shumë kohë, nuk e kanë luksin t’i bëjnë gjërat ngadalë, pa stres. Në të vërtetë, jo vetëm studentet, gati askush nuk ka kohë. Ju hedh edhe një vështrim të rinjve. Mendoj, Dolce Vita!
Ku je?, pyes mikun me SMS.
Duke ardhur.
Ndjej irritim tek vë re kohën që kam pritur. Irritohem më shumë kur kujtoj se prindërit kishin të drejtë, edhe këtë herë. Filloj të vras mendjen se ç’pjesë të jetës së miqve dhe familjarëve të mi që vazhdojnë të jetojnë në Shqipëri zë koha e pritjes. Filloj të mendoj se çfarë nevojash mund të plotësoheshin në ate kohë që njeriu ia flijon pritjes së tjetrit. Gjatë kësaj kohe mund të kisha takuar M., dhe kafen do e kisha pirë me të. Mund të kisha kaluar nga agjensia turistike për të prenotuar udhëtimin e ardhshëm. Mund të kisha kaluar nga B. për të marrë porosinë.
Unë jam me pushime dhe kam kohë. Perpiqem të qetësoj veten. Hap librin. Sido që të jetë, ne do ecim më tutje, thotë von Humbold. Mirë, them unë dhe e mbyll librin. Irritimi e ka mbytur kureshtjen.
Një kafe, të lutem, porosis unë. Hedh sytë përreth, asnjë fytyrë e njohur. Edhe sa do më duhet të pres? Irritohem më shumë. Mendoj të iki.
Ku je? ndërpret rrjedhën e irritimit mesazhi i mikut.
Duke pritur.
Kur shoh mikun në rrugicën që të sjell në bar, ora shënon 9.15. Qesh e dorëzuar. I gjej von Humbold një vend në çantë, ia bëj me dorë mikut, rehatohem përballë diellit dhe filloj gjerb kafenë e dytë, të nxehtë.
Sa mirë që nuk ika, mendoj. Nuk do kishim gjetur më vend të lirë në barin e stërmbushur. Sa mirë që erdhi, mendoj. Kushedi kur do ishim takuar herës tjetër, përveçse në kujtime dhe ëndërra.
Nëse do të kishte një herë tjetër.
Man wisse nie, thotë von Humbold.

Fragment eksperimental

Nuk i shpetova dot tundimit te gjuhes per te bere nje kontroll te imet mbi cdo dhemb dhe hapesire nderdhembore. Ehh, - psheretiva i lehtesuar - te pakten dhemballet e mia jane te tera ne vend. Ishte gdhire.

Me zotin M. Zhgaba u takova tek restorant Piazza. Ishte ora 10.00. Restoranti ishte zakonisht i zbrazet ne kete ore; keshtu ishte edhe kete dite. Z. Zhgaba priste ne nje tavoline te qoshes qe nuk para binte ne sy. Zotin Zhgaba nuk e njihja mire, e kisha takuar dy - tri here per ceshtje te ekpertizes mjekesore ne dy raste te komplikuara qe kisha pasur vite te shkuar, por kjo ishte e gjitha. Ishte nje njeri portretin e te cilit nuk mund ta fshije kollaj nga kujtesa. Cdo here qe e takoja nuk mund te mos i shpetoja pyetjes se heshtur: ishte emri Zhgaba ai qe kishte percaktuar fizionomine e fytyres apo ishte fizionomia e fytyres ajo qe kishte percaktuar emrin. Por, tek e fundit, kombinimi i fizionomise se tij me emrin Zhgaba ishin vecse nje martese e perkryer, nga ato te rrallat qe fillojne dhe perfundojne te lumtura.

Ketu, edhe z. NN, qe rralle pajtohej me opinione qe nuk ishin te tijat, do te levizte koken poshte e lart; me syte te ngritura paksa mbi gjyzylyket e tij me skelete te lara ne flori. Ky obsesioni i Shqiptareve per zogjte grabitqare, - do te shtonte ai me nje veshtrim cinik, - gjithmone me ka lene nje shije gjaku ne goje. Nje bebeje te pafajshme i hidhet qyrku i zogut grabitqarit pa hapur akoma syte dhe pa thithur akoma piken e pare te qumeshtit. Ne flamur perseri nje zog i zi me nje veshtrim makaber. E quajne vendin e tyre vendin e shqiponjave edhe pse te duhet te presesh nje jete te tere te shohesh nje qe leviz ne qiell. E ke me kollaj te shkosh ne kopesht zoologjik e te shohesh nje. Dhe ajo nje, nga varferia ka filluar te haje veteveten, me rrefente nje emigrant. E ke degjuar teorine e fenotipit te zgjeruar - do me pyeste teksa thithte i perhumbur cigaren Marlboro, kembe permbi kembe, dhe i pozicionuar ne karrige ne nje menyre te tille sikur nuk i perkiste tavolines ku ishim ulur per te kthyer ndonje teke, dhe as kesaj bote. Sipas kesaj teorije, - do te vazhdonte me teper duke folur per veten se sa per mua, - nje parazit apo nje bujtes e zgjeron fenotipin e tij edhe tek ai te cilit ja ka zene deren. Ky rasti i ngjashmerise se fizionomise se shqiptareve me zogjte dhe obsesioni i tyre per zogjte duhet te kene te bejne me kete teori, patjeter. Vetem se eshte e veshtire te thuhet kush dominon ke, - dhe i piceronte syte sikur donte t'i fuste brenda kokes se tij per te gjetur pergjigjen.

Miredita, - me tha z. Zhgaba duke me permendur. Ja zgjata doren instiktivisht. I frikesuar qe ai mund te lexonte mendimet e mia e shmanga veshtrimin tim ne tavolinat fqinje boshe. Ka fakte te reja, - me tha, duke u perkulur koken paksa ne drejtimin tim. Hapi canten dhe nxorri nje dosje me kapak te zi. Kjo ketu, - dhe nxorri nga dosja nje dokument, - eshte perfundimi i ekpertizes mjekesore. Sapo arriti me faks.

Ishte nje ekspertize e bere nga Dr. Chuck E. Dolittle, D.D.S., nje nga autoritetet e forensic odontology. U perkula paksa shtrember dhe lexova adresen e faxit:

Dr. Chuck E. Dolittle, D.D.S.
The Civil Emergency Management Centre
Disaster Victim Identification
University of Hertfordshire

... hm. Ujku plak, paska ikur ne Angli, - thashe dhe i drejtova nje buzeqeshje me cepin e buzes z. Zhgaba, - bejne karriere bota. C'thote faksi? - e pyeta z. Zhgaba perpara se ai te me pyeste per lidhjet e mija me z. Dolittle.

Nga radiografia, - filloi ai, - eshte vertetuar qe viktimes i mungojne te gjithe molaret. Molaret e pare, te dyte dhe tre nga molaret e trete jane hequr se fundmi. Molari i trete i anes se majte, poshte, eshte hequr te pakten nje vit me perpara se sa te ndodhte krimi. Viktima ka pasur nje nekroze ne dhembin e qenit te anes se djathte, larte. Si rezultat, ky dhemb eshte me i erret i krahasuar me te tjeret. Historia dentare e viktimes tregon qe molaret e pare i jane zhvilluar normalisht ne moshen gjashtevjecare, molaret e dyte rreth moshes dymbedhjete vjecare dhe ata te trete i jane zhvilluar diku rreth te 20tave. Keta te fundit, te quajtur edhe dhembet e mencurise, duhet te kene pasur nje histori me problematike, duke shpjeguar edhe pozicionimin e tyre paksa te shmangur nga ai normal. Viktima ka plage te mishrave te dhembeve, ne qafe dhe ne kocken temporale te kafkes. Plaga ne koke eshte bere me nje dare dhemballesh, e njejta dare me te cilen jane hequr dhembet. Nga ekspertiza rezulton te jete nje dare qe nuk ekziston me ne koherat tona. Ajo qe e ben me te bindshem kete fakt eshte deponimi nje koleksionisti te veglave te kirurgjise ne Nju Jork. Zoteria ne fjale ka deponuar se nga koleksioni i tij mungon nje dare e kohes se luftes civile amerikane e cila daton vitin 1840. Dara eshte manifaktuar nga Wade&Ford ne Pensilvania dhe eshte unike, si te gjitha pajisjet e prodhuara ne ate kohe nga manifakturat e vogla dhe kryesisht artizanale. Dorezat e dares jane prej druri panje. Mbi pjesen metalike te dares gjendet mbishkrimi "U.S.A. Hosp.' Dep.'" i shkruajtur ne stilin tipik te Wade&Ford. Keto dara nuk mund te sterilizoheshin por vetem pastroheshin duke i ferkuar mire. Mungesa e sterilizimit mund te kete shkaktuar nje infeksion vdekjeprures te viktimes.

Viktima njihet te kete qene histerike, sic e konfirmon edhe Z. McMorri i "Fearless dentistry for histerical patience". Pacientja duhet te jete sjelle aty e detyruar nga te afermit ne kohen kur ajo pesoi nekrozen ne dhembin e qenit. Ngjarja duket se ka zgjuar interesin e "The British Association of Conservative Dentistry" militantet e te cileve kane hyre me dhune ne praktiken e z. McMorri dhe e kane nxjerre pacienten prej andej, pasi kane shkateruar cdo gje qe gjendej ne dhome; duke e lene z. McMorri me nje infark zemre te paperfunduar.

Kjo ishte e gjitha, - tha z. Zhgaba dhe iu shtua heshtjes. C'deshironi? - pyeti nje ze metalik prane tavolines. Dy kafe turke te forta dhe pasheqer, - ju pergjigjen te sinkronizuar zerat tane.

Vajzat e Tiranes, Beni dhe une

Nje nga gjerat qe me pelqen me shume kur jam ne Tirane eshte te vezhgoj. Njerezit. Femije, femra, meshkuj, pleq. Jo se ne Zürich nuk me pelqen ta bej nje gje te tille. Por, nuk e kam kohen. Ne Zürich jeta rrjedh e shpejte. Nganjehere, shume e shpejte. Kaq shpejt, saqe dita tjeter vjen pa pritur te mbaroje ajo para saj.

Ne pallatin ku banojne prinderit e mi ne Tirane ka shume vajza te reja. I shoh kur ikin per ne pune, ne shkolle; me kembe apo me makine; vetem, me njera-tjetren; me babin apo mamin, me te dashurin.

Jane ndryshe vajzat e Tiranes nga ato te Zürich-ut. Me te ngjashme me njera-tjetren. Me te kollandrisura. Dhe gati te gjitha me floke te hekurosura. As kacurel, as me dredha, as shkurre. Jo. Nje identitet i vetem. I drejte fare. Me perdhune i drejte. I drejte ne refuzim. Ndaj natyres.

Ne Zürich nuk sheh femra me floke te hekurosura. Vetem ne televizor. Spikeret. Por edhe ato perpiqen te duken sa me natyrale. As mund te krahasohen me spikeret amerikane, qe jo vetem i kane te hekurosura floket, por edhe ju duken si te ngurta, si paruke. Le te fryje edhe orkani, atyre nuk ju leviz nje qime.

Floket e hekurosur te bejne me te madhe ne moshe. Ndoshta, sepse hekurosja ju jep nje rregull gati ushtarak flokeve; nje rregull qe zakonisht eshte nevoje per moshat e medhaja, te pjekura; moshat ku hormonet pijne ne qetesi kafe teksa diskutojne per motin. Te rinjte preferojne spontaneitetin, kaosin; tipare te dukshme te energjise se moshes - hormoneve fluturuese.

Edhe vajzat e pallatit tim i fshehin hormonet energjitike te moshes mbas flokesh te hekurosura. I zbresin shkallet njera pas tjetres, qe ne pike te sabahut dhe drejtohen per tek parukieri i pallatit, tek hekurosesi - Beni.

Beni eshte nje djale i pashem, 25 vjecar. Bjond, i gjate, i drejte e gjithmone me nje batute ne goje e nje buzeqeshje hokatare ne buze. Zanatin e ka mesuar neper kurse lokale. Te fundit e ka bere tek nje grek i zoti, i cili ja ka mesuar te gjitha hilet e zanatit, perfshi edhe hilet e bojerave te flokeve. Beni e ka dyqanin te tijin. Ja kane dhuruar prinderit. Per fatin e tij, sepse me dyqanin nuk fiton, vetem sa perballon shpenzimet e tij. Jo se nuk ka klientele. Perkundrazi. Ka shume klientele, kryesisht vajza te reja, qe teksa i gezohen modelit te ri apo ngjyres tjeter; shijojne fizikun e Benit por edhe humorin e tij. Fajin per mossuksesin financiar te Benit e kane dritat. Mungesa e tyre. Me shume pa drita se me drita, Beni i eshte adoptuar rregjimit te dritave qe ve qeveria. Cdo qeveri. Gjithmone me nje batute ne goje e nje buzeqeshje hokatare ne buze.

Me pelqen te rri me Benin e te flas me te per jeten e perditshme. Sepse, Beni mund te kishte qene perfaqesues tipik i djalit te Tiranes se dikurshme, Tiranes sime: i sjellshem, pak i turpshem; pak indiferent, hokatar; i shoqerueshem, i ndihmes; asnjehere atje per te treguar se sa di, me tendenca te diskutimit siperfaqesor; nuk ankohet asnjehere, frustracionin e shnderron ne humor dhe deshtimin ne veteironie. Ne Tiranen time, keta ishin djemte me te cilet ne, vajzave te atehershme me hormone fluturuese, por pa floke te hekurosura; na pelqente te shoqeroheshim, te dukeshim; te shisnim mend pergjate bulevardit te madh mbushur plot e perplot me njerez ne fundjave, qe teksa i parakalonin njeri-tjetrit qemtoheshin me sy qe nga gishti i vogel i kembes deri tek floku rebel qe i ishte ndare tufes. I gjithe ky informacion do te peshperitej, transmetohej; riqarkullohej, zbukurohej; transformohej gjate diteve punetore te javes, per t'u rikonfirmuar pastaj ne shetitjen tjeter te fundit te javes pergjate bulevardit.

Kur ka drita, Beni nuk ka kohe te rrije e te flase me mua. E presin klientet. Ai futet ne parukerine e tij dhe flet me to, une kthehem ne apartamentin tim. Por, kur nuk ka drita, atehere kemi kohe dhe ai fillon me tregon per Tiranen e tij, qe eshte bere nje qytet i madh ku askush nuk e di me se sa njerez jane mbledhur per te jetuar. Per Tiranen ku njerezit nuk e njohin me njeri-tjetrin. Per Tiranen ku miqesite e vjetra jane ndare nga dete e oqeane, per Tiranen ku miqesite e reja jane akoma ne fazen e dyshimit. Dhe pastaj, me tregon per vajzat e pallatit tim qe une nuk i njoh me e qe as me njohin me, qe dikur ishin te vogla e tani jane bere gra; qe bejne shkolla e karriere, e qe cdo mengjes heret; shume heret, sepse atehere ka drita; zgjojne Benin nga gjumi e i kerkojne t'ua hekurosi floket.

Eshte pune e lodhshme hekurosja; kerkon fuqi, kohe dhe paguhet pak. Beni do kishte preferuar me mire t'ua priste floket, apo t'ua bente me onde; t'i bente me energjitike, me te fresketa; me te bukura. Por ato duan te hekurosen, asgje me teper. Ne te vertete, Benit nuk i pelqen kjo pune; jo dhe aq per leket e pakta qe merr e punen e madhe qe ben, sesa nga tufat e flokeve qe klientet e tij lene mbrapa ne floketore. Tufa, tufa. Cdo dite.

Beni eshte fjalepaprishur, edhe pse e zgjojne nga gjumi i thelle. U thote nje miremengjes syve lutes, tund koken pohueshem dhe brenda pese minutash behet gati e eshte para deres ku merr klienten dhe e drejton tek floketorja e tij. Ju kreh shpejt e shpejt floket akoma te lagura nga dushi i mengjesit, merr furcen e madhe te zeze ne nje dore, tharresen ne doren tjeter; zgjedh nje tufe flokesh, fikson furcen ne rrenjen e saj, e terheq furcen me force pergjate tufes dhe e fikson aktivitetin shtrues te furces me ajrin e nxehte te tharreses. Tufe pas tufe. Ne menyre sistematike. Midis kalimit nga nje tufe ne tjetren, ai pastron furcen nga floket e vrara.

Eshte nje pamje e shemtuar, - thote Beni, - dhe me vjen keq per to. Jane te reja ne moshe dhe floket i kane te shkaterruara. Hekurosja t'i shkaterron floket por edhe lekuren. Kam ca kliente qe u jane rralluar kaq shume floket sa ju sheh lekuren e kokes. Me grushta, me beso, me grushta, - me thote teksa drejton te dy duart e tij bosh e gjysem te mbledhura grusht perpara meje, siper te ma vizualizuar masen e flokeve te vdekur.

Ju kam thene, - por nuk me degjojne. Sec ka dale kjo mode, nuk e marr vesh. Femrat jane te cuditshme, - thote me pak buzeqeshje teksa tund koken. Nejse, une pune dua, se me ate pune jetoj, - por nganjehere, kur me japin leket, me vjen pak ligsht nga vetja; sepse me duket se jam une fajtori. Me kupton, shume nga keto kur te jene vetem 30 vjec do kene floket e rralla te nje 70 vjecareje. Do jene vetem 30 vjec, mbase edhe 40, por prape te reja jane. Cdo bejne atehere? Do vene paruke? U pa puna, do hap nje biznes parukeje - dhe ve buzen ne gaz.

Floktorja e Benit eshte terheqese. Ashtu si dhe ndertesat e Tiranes, muret e saj jane lyer me ngjyra. Pasyrat e medha, dy karriget ku ai ul klientet e i shnderron ne kopje te fantazive te tyre; nje kend me nje kolltuk te madh, dy postiqe e nje tavoline midis te mbushur nga revista me vajza qe qeshin te lumtura. E thjeshte floketorja por e ngrohte. Kur ka drita eshte zakonisht plot. Jo vetem me klienten e radhes dhe mikeshat e saj, por edhe me komshije simpatizuese qe vijne e pijne kafen. Ne kete cep te vogel te Tiranes, floketorja e Benit eshte me shume se floketore, eshte edhe nje qender komunikimi; nje qender ku shkembehen informacione, te reja nga shkolla; nga pallati, nga lagjia; ku u behet jehone skandaleve dhe soap-operave: ku e perditshmja transformohet ne nje soap-opera. Ketu lindin njohje e miqesira midis femrave te lagjes, por edhe armiqesira. Ketu lindin armiqesira por edhe pajtohen gjakra. Ndoshta, eshte pikerisht karakteri i vecante i Benit qe arrin te perballoje nje lume te tille ndjenjash, qe e ben ate t'u mbijetoje te gjitha armiqesive e te jete ne qender te miqesise. Por, ndoshta Benin e ndihmon edhe mungesa e dritave ne kete mision. Ndoshta.

Erdhen prape dritat, - thote Beni dhe ngrihet, - zere se ka ardhur komshija. Degjojme nje trokitje ne dere. Beni hap deren dhe para tij eshte me te vertete komshija. Erdhe? - pyet Beni, - Eja. Ikin te dy.

Dikur shoh komshijen te dale nga floketorja e qeshur, kokelarte dhe me floke te hekurosura. E shoh me vemendje dhe i pohoj vetes qe komshija eshte e bukur. Si te gjitha vajzat e pallatit tim, si shumica e vajzave te Tiranes. As floket e hekurosura nuk e prishin kete bukuri. Dhe ndiej diku nje deshire qe te jem edhe une pjese e tyre, pjese e Tiranes. Ngrihem ngadale dhe marr drejtimin per tek floketorja. Per fat te mire ka drita.

Masturbuesi publik, dhelpra dhe une

Nuk e di nese eshte dhelper apo dhelprak. Erresira e nates nuk me ndihmon per rafinesa te tilla. Por, e takoj herepashere udhes neper park, kur kthehem per ne shtepi nga puna. Ne terrin dhe qetesine e nates.

Universiteti ku une punoj eshte nje lloj kampusi: mbrapa ka pyllin perpara parkun. Ne fund te parkut fillon qyteti. Lidhjen e parkut me qytetin e ben nje urez e vogel ndertuar mbi autostrade, ne fund te se ciles fillojne shkallet qe te cojne apo nxjerrin nga territori i universitetit; ne fund te shkalleve stacioni i tramit. Rruga per tek trami eshte e ndricuar, por vetem pak, aq sa duhet per t'u dhene hijeve te pemeve, stolave te vetmuar dhe neoneve te nates ca forma qe te fusin daten, te frikshme, te mistershme. Hije qe ndoshta kane nje thike te fshehur mbrapa kurrizit. Rruga eshte e shkurter, 5 minuta; por plotesisht e mjaftueshme per hije qe levizin me thike mbas shpine te te ndryshojne fatin e jetes, te ta kembejne jeten me vdekjen. Pa e marre vesh askush. Edhe pse qyteterimi eshte vetem nje fryme larg teje. Kerkesat per t'ia ndryshuar ndricimin parkut e hequr anonimitetin hijeve nuk kuptohen nga arkitekti-baba i parkut. Drita e paket eshte ne harmoni te plote me qetesine e natyres.

Pikerisht, nje nate te erret; teksa ecja e zhytur ne erresiren e nates dhe thellesine e mendimeve, ndesha me dhelpren. Ajo qendronte e shtangur para meje. Une qendroja e trembur para saj. Asnjera nuk levizte. Per nje moment. Dhe pastaj, ajo iku e u zhduk si nje hije, sa hap e mbyll syte. Nuk e di kush u tremb me shume. Ajo apo une. Por di qe zemra ime rrahu e frikesuar edhe ca minuta me pas. Dora ngeli tek zemra edhe per ca minuta me pas.

Dhelper? Nuk munda t'u besoja syve qe dhelpren e njihnin vetem nga kopshti zoologjik i Tiranes dhe nga perrallat me pula viktima dhelprash. Por, ne qytetin tim te ri, dhelprat jane qytetaret e nates. Dalin nga parku apo pylli, kapercejne ura, rruge e autostrada; futen neper bodrume apo kosha plehrash, riqarkullojne ushqimet e lena dhe semundje; dhe kthehen prape tek strofkulla e tyre ku krijohen, ushqehen e edukohen gjeneratat e reja te dhelprave te se ardhmes.

Ne erresiren e parkut, dhelpra dhe une mesuam ta njohim njera-tjetren. Ne heshtje. Me nje shikim. Me nje qendrim. Me nje zhdukje. Ne erresiren e oreve te vona te nates, dhelpra del dhe me pret. E kur me sheh, gezohet dhe vazhdon jeten e saj. Ne erresiren e nates, une kerkoj te gjej dhelpren; e kur e shoh, kur e shoh te zhduket; me clirohet zemra dhe vazhdoj jeten time. Vazhdoj per tek ura. Ku me pret banori tjeter i perhershem i parkut: Masturbuesi publik. Zoti MP.

Zoti MP eshte nje zgjerim njohje bote. Nga ato qe une i mesova ne vendin e ri. Jo sepse ne Tirane nuk ka, por sepse ndoshta nuk e dha rasti ta takoja atje, por ketu. Zoti MP pelqen qoshka te erreta. Pelqen vendin ku ura takon shkallen e pare. Sepse aty ura, pervecse takimit me shkallen; lidhet edhe me nje rrugice qe devijon ne te djathte te shkalleve e rifutet ne labirinthet e parkut te rrethuar nga shkurre dhe peme. Aty, tek takimi i ures me shkallen; ane nje peme e disa shkurreve, m'u tek shtylla e neonit qe ndricon pak; aty e takova zotin MP per here te pare. Nje hije e brishte, e vetmuar; e erret, me nje dore qe leviz ne menyre ritmike; dicka te padukshme midis kembeve. Ky ishte nje moment i pakuptueshem, shpjegimin e te cilit do e gjeja me vone teksa pyesja me pak turp Mr. T. per domethenien. Shpjegimi mbeshtillte brenda fjalet e meposhtme: I semure. I parrezikshem. Injoroje. Mos reago. Kjo eshte jeta. S'ke cfare i ben. Shko ne polici.

Kaloi ca kohe dhe zotin MP nuk e pashe me. Dhe ja, dikur ne vjeshte; zoti MP prape atje, ne qoshe te ures. Kete here me kapi me humor te mire. Me hipi nje e qeshur teksa e shikoja te sterforcoheshe, te renkonte ne perpjekjet e tij ardhese. Shkallet i zbrita gati me vrap e ne fund te tyre fillova te qeshja me ze, duke lene te cuditur njerezit e pare te ketij skaji te qytetit.

Heren e trete e takova nje nate dimri. Nje nate shume te ftohte dimri. Nje nga ato netet e ftohta me temperature disa shkalle poshte zeros. Nga ato netet ku njerezit tkurren nga te ftohtit, e i mbeshtjellin rrobat shume fort mbas trupit per te mos lene asnje pike te trupit ekspozuar te ftohtit; ku njerezit duken si mumje qe levizin; me vetem nje trekendesh midis syve, hundes e gojes te hapur per frymemarrje. Pikerisht nje nate te tille, zoti MP kishte dale per te shuar motorin e tij te ndezur. I kaloj afer, ne rrugen time drejt tramit, dhe nuk ju besoj syve. Nuk ka ftohte? Cfare temperature duhet per t'ia ngrire hormonet? Dhe teksa i parakaloj nuk mund t'i mbaj syte pa rreshkitur mu ne cep te cepit te syrit, teksa jashtemase kurioze kerkojne te shohin pergjigjen e pyetjes: cfare ndodh me ate leng te ngrohte 37°C teksa perplaset me molekula ajri te ngrira? Largohem duke i kthyer kurrizin, dhe nuk mund ta mbaj per freresh trurin qe ka filluar te shohi shatervane lengu organik te ngrire ne ajer qe, teksa ndeshin forcen e rendeses, bien poshte e thermohen ne nje mije cikla mbi token e forte.

Ne pranvere, takimi im me zotin MP u shnderrua ne nje ritual gati te perditshem. Ashtu si edhe me dhelpren. Te dy prisnin te me takonin. Njeri pas tjetrit, ne dy vende te ndryshme. Ne heshtje. Energjetike. Vendin e kuriozitetit tani e kishte zevendesuar bezdija, sikleti. Ne momentin qe dera e punes mbyllej me kercellime mbrapa meje, mendja ime fillonte maratonen paranoide: Eshte? S'eshte? Po te vrapoj, do me njohe? Po te vrapoj, do frikesohet? Cfare eshte ajo hija atje? Ai? Ajo? Kafshe? Njeri? Polici? Ku polici? Hija? Ka thike? Shpejt! Shpejt! Nuk eshte? Shpetove! Oh, jo, doli, aty eshte, mos shiko, kalo shpejt, injoroje, mos reago! Mbaje veten! A nuk do qe te jesh e forte? A nuk do qe t'i dalesh jetes vete zot? Pa ndihmen e askujt? Kjo eshte jeta! Ec tani me kembet e tua! Merr fryme thelle, ngadale, koken lart, kurrizin drejt! Ti nuk ke frike! Po, nuk kam frike, jo se jashtmi, vetem se brendshmi. Kaloj zonen e rrezikshme dhe e ndjej: nervat me jane strapacuar. Mbaj vrapin drejt e ne polici.

Zoti polic, dua te raportoj zotin MP. Prisni. Dhjete minuta me vone vjen zonja police. E qete. Avash-avash. Ka gjithe kohen e botes ne dispozicion. Me zgjat nje formular. E mbush. Kane kaluar 15 minuta. A do jete zoti MP akoma ne park? Ja kujtoj zonjes police qe po te nisemi tani pa humbur kohe, rrezik e gjejme ne park. Zonja police ngre syte ngadale. Me veshtron. Flet duke shqiptuar cdo germe: m-a-p-e-r-s-h-k-r-u-a-n-i-z-o-t-i-n-M-P. E ... nuk mundem, eshte gjithmone nate kur e shoh. F-l-o-k-e-t-i-k-a-c-f-a-r-e-n-gj-y-r-e? Nuk e di. Cdo gje eshte e zeze naten. C-f-a-r-e-k-a-v-e-s-h-u-r? C-f-a-r-e-n-g-j-y-r-e? Nukdi, zeze, cdogjezezenaten, nukdi. H-i-d-h-i-n-j-e-s-y-k-e-t-y-r-e-f-o-t-o-g-r-a-f-i-v-e. C-i-l-i-n-g-a-k-e-t-a-e-s-h-t-e-z-o-t-i-M-P-? N--ukdi--zeze---nate---sorry---n--kdi.

Rri perballe polices e deshperuar plotesisht. E lodhur teresisht. Kam 14 ore pune mbrapa meje, kam ngrene per here te fundit ne oren 12.00; kam pire nje kafe dikur nga ora 16.00. Ndjej urine te me gerryeje nga brenda. Ndjej lotet te me mblidhen tek syte. Duart me bien mbi gjunje. Shpresa se zotin MP nuk do ta shoh me mbas kesaj nate zhduket. Policja me jep nje leter dhe me fton ne policine qendrore per te pare me shume fotografi zoterinjsh MP. Une largohem pa u pergjigjur, pa reaguar.

Te nesermen, takoj z. MP perseri tek ura. Ndjej nervat te me hipin ne maje te kokes. Mendoj t'i afrohem e t'i uleris. Jo, me mire do nxjerr telefonin e do t'i bej nje foto. Apo ta lag me uje? Apo ...? Mendoj 1001 menyra se si t'i laj hesapet njehere e mire me mikun e paftuar dhe te padeshiruar MP dhe pastaj zgjedh te bej variantin 1002: kaloj afer tij, pa reaguar; njelloj si dje, si pardje; si gjithmone. Duke skermitur neper dhembe inatin dhe friken.

Jam ne zyre. Ora 23.00. Le menjane krenarine, i dorezohem teresisht frikes dhe degjoj instiktin e brendshem qe kerkon ndihme. Te rri ne zyre e te fle ketu apo te shkoj ne shtepi? Vendos te shijoj komfortin e shtepise. I bie telefonit. Disa minuta me vone, Mr. T. vjen dhe me merr tek dera e jashtme. Qesh teksa kujtoj ritualin e burrave xheloze qe marrin grate nga puna e i ruajne nga paudhesia e tundimit. Ne djall! Ecim ne parkun e erret. Shohim dhelpren. Na sheh. Zhduket. Une nuk kam me frike nga dhelpra. As nga hijet me thike mbrapa kurrizit me forma nga me te frikshmet. Tek ura nuk e takojme zotin MP, qe ju fshihet gjithmone cifteve. Dhe mberrij ne shtepi me nerva sagllam. Cfare lehtesimi.

PS: Zotin MP e kapen nje jave me pas dhe e cuan direkt e ne klinik. Dhelprat jane shtuar.

Dora

Ne se do te kishte mundesi te zgjidhte, do ishte larguar menjehere nga kjo dhomez e vogel per dy vete. Nje dhomez, dera e se ciles duhej te ishte gjithmone e mbyllur. Nje dhomez e izoluar, ku nuk hynte asnje pipetime jete. Nje dhomez e vogel qe ngrohej nga ngrohtesia e trupave. Nje dhomez qe i bente njerezit me pahir shume intim. Nje dhomez ku njerit i ngjitej ne trup ngrohtesia e parfumuar e tjetrit. Ne se do te kishte mundesi do te kishte dashur t'i jepte fund ngercit te barkut qe i shfaqej sapo i afrohej deres se asaj dhome. Por nuk kishte mundesi. Ai ishte udheheqesi i temes se saj te diplomes sapo te filluar. Gjerat e filluara duhen cuar deri ne fund.

Nuk i pelqente ai njeri. Nuk i pelqente pucrra e tij e madhe ne mes te gjuhes. Pucrra qe ishte brenda cdo fjale te tij. Pucrra qe ja linte mendimet varur sa here qe shfaqej. Mundohej te mos e shikonte gjuhen, te perqendrohej diku tjeter. Mundohej t'i fiksonte syte tek syte e tij. Por, nuk mundej t'u rezistonte gjate. Ne syte e tij kishte gjithmone nje veshtrim qe kerkonte te shihte dicka pertej syve te saj. Mundohej te shikonte tek gjerat qe ai shpjegonte ne ekranin e kompjuterit. Shifra, shifra dhe prape shifra. Zeri i tij, i ngarkuar me autoritet arrogance perpiqej t'i shpjegonte se si kryqezoheshin te gjithe keto shifra ne softwarin e ri analitik. Syte e saj sforcoheshin teksa merrnin pamjen e perqendrimit.

Ishte hera e trete qe futej tek kjo dhomez. Punonjeset perjashta e kishin garantuar qe edhe ato punonin vetem me shefin ne ate dhome. Shefi ishte nder me te miret. Si baba. Fat qe ai pranoi ta merrte nen udheheqje. Tani qe ka ardhur dhe kompjuteri i ri bashke me analizatorin. I vetmi ne vend. Diploma e kishte te garantuar suksesin. Te mos kishte frike. Ato ishin aty sa here qe ajo te kishte nevoje per ndihme. Tek syte e punonjeseve kishte pare nenqeshjen e ngrohte te syve te prinderve. Sy qe thoshin, je akoma adoleshente, nuk ke hyre akoma ne jete, do mesohesh. Ajo perpiqej t'u besonte. Perpiqej t'i thoshte vetes qe po e tepronte. E akuzoi veten per paranoide. E talli veten. E perqeshi. Qeshi. I kujtoi vetes se ky nuk ishte mashkulli i pare me te cilin ajo rrinte vetem per vetem ne nje dhome. Por, prape, ate ndjenje te cuditshme ngerci ne bark nuk e hoqi dot.

Teksa hynte, ndjeu kembet t'i beheshin me te renda. Ndjeu krahet t'i mbeshtilleshin rreth trupit. Ndjeu trupin te perkulej paksa mbi krahet. Buzet te mberthyera. Syte me veshtrimin nga poshte lart. Ne akt pergjimi. Ne alarm te plote.

Eja, - i tha ai. Syte zhbirilues, vetullat paksa te menduara, cepi i buzes lehtaz majtas. Dora e djathte tregonte karrigen prane kompjuterit. Pucrra u shfaq shkurt. Ajo beri sikur nuk e pa. Pershendeti me koke, mbylli deren dhe u afrua ngadalshem. I hodhi nje veshtrim ores. 9.00. Uroi ne heshtje qe te ishte 10.00. U ul ne karrige.

Sot do te vazhdojme me funksionet llogaritese, - tha zeri atoritar. Ajo u perqendrua tek kompjuteri. Zeri filloi te shpjegonte funksionet nje nga nje. Mesatarja. Gabimi relativ. Gabimi absolut.

Ajo degjonte si ne mjerrgull. I hodhi nje veshtrim vjedhurazi ores. 9.30. Psheretiu brenda vetes se saj. Edhe gjysem ore. Ndjeu stresin t'ia clironte qafen. Ndjeu guximin t'i ngjitej deri tek syte. Pohoi me ze. I hodhi nje sy shefit.

Asaj ju be se pucrra po rrinte perjashta me gjate se zakonisht. Asaj ju be se ndjeu nje dridhje te lehte te ajrit midis tyre. Asaj ju be se syte e tij ishin me zhbirilues se zakonisht. Ktheu menjehere koken tek kompjuteri. Ndjeu ngercin t'i zgjidhej e t'i behej panik. Ndjeu frymemarrjen t'i frikesohej.

Zeri monoton shpjegonte.
Doren e tij e ndjeu fillimisht diku poshte gjurit. Ishte shtator, akoma nxehte. Ishte veshur me nje fund te holle vere paksa nen gjunje. Dora filloi te ngjitej pak me lart, avash-avash. Ju afrua gjurit e filloi t'ia perkedhelte. Ishte nje prekje e lagesht.

Ajo ndjeu frymemarrjen t'i ngjitej ne gryke. Ndjeu flegrat e hundes t'i mbyllen. Ndjeu gjakun ta shponte. Ndjeu trupin t'i ngrinte. Ndjeu trurin t'i mpihej. Ndjeu nje paralize totale. Koha kishte ngelur pezull.

Zeri shpjegonte.

Ne mungese te rezistences dora ishte bere e guximshme. U ngjit me lart duke u zvarritur, edhe pak me lart, edhe pak me lart. Deri tek mesi i kofshes. Ajo filloi te llogariste distancat. Duhet te bente dicka. Te bertiste? Te ngrihej dhe te ikte? Cfare do thoshin punonjeset matane? Si do t'ua shpjegonte? Skandal? Ajo ne qender? Do ta besonin? Ndjeu doren te zvarritej me lart. Ndjeu syte t'i dilnin nga vendi. Ndjeu nje ngulcime brenda vetes. Ndjeu veshet t'i bucisnin. Ndjeu tmerrin e asaj qe e priste. Ndjeu nevojen per te bere dicka patjeter. Ndjeu pafuqine e te ndergjegjshmes per te bere dickane. Ju be se do shperbehej ne njemije copa.

Dhe atehere! Papritur! Ndjeu doren e saj te majte te levizte, te vendosej mbi doren e tij, t'ia kapte dhe ta largonte me force diku ne drejtim te tij. E gjitha ne nje filigrame sekonde. Ne heshtje. Dora e larguar nuk beri rezistence. Ju kthye te zotit dhe ngeli atje e palevizur. Dora e saj u vendos mbi kofshen e saj si per ta mbrojtur nga nje invazion iri.

Zeri monoton vazhdonte.

Ajo pa oren, kishin ngelur edhe dhjete minuta. Dhjete minuta qe cuditerisht iken shume shpejt. Zeri mbaroi. Ajo u ngrit. Pa ja hedhur syte, pa folur, u drejtua drejt deres. Ne anen tjeter e prisnin syte e qeshur te punonjesve. Ajo u shtrengua dhe buzeqeshi. Pyetjeve te tyre ju pergjigj me miresjellje. Ai erdhi prane tyre, me pozen e njeriut shef-baba dhe i dha daten tjeter te takimit. Pucrra doli dhe u zhduk disa here. Kete here ajo nuk ja hoqi syte. I pershendeti te gjithe dhe doli perjashta. Mbylli syte. Mori fryme thelle. Hapi syte dhe i hodhi nje sy dores. Ishte dora e saj. Ishte dora e saj.

Rri me mua - Mos ik

Me erdhe, - i tha me zerin e drobitur. Ja kapi duart, ja mbeshtolli brenda te tijave. E thithi me sy. Ulu prane meje, rri me mua, - ju lut. Ajo u ul ne ane te krevatit, afer zemres se tij. Faqen e mbeshteti tek e tija, hunden tek lekura e zbehte. Mbushi mushkerite me aromen e tij dhe u harrua. Ai i puthi ballin, i perkedheli floket. E mori mes kraheve te tij te pafuqishem dhe e mbajti aty. Si dikur.

As vete nuk e kishin kuptuar se si kishin ardhur tek ajo kafene, ate mbasdite gri. Fytyra e saj tere ngerc. Fytyra e tij e paralizuar. Heshtja e gjate. Kafja e ftohte, e pambaruar. Veshtrimi i saj i fiksuar tek asgjeja. Veshtrimi i tij fiksuar tek ajo.

Thuaj dicka, - prishi heshtjen ai. Ajo, mori kurajo, i nguli syte tek syte e tij dhe tha shkurt - A me do?

Per te, pyetja ishte e pakuptimshme. Pergjigja e vetekuptueshme. Fytyra e tij u paralizua me shume dhe nuk arriti te hapte me gojen. Ajo priti. Priti. Priti dhe pak. Heshtjen e tij e kuptoi, vetekuptueshem, si Jo te pathene. Ndjeu gjakun t'i perzihej. Ndjeu dhimbjen ta pushtonin ne forme gulcimash. Ndjeu lageshtiren e syve. Ndjeu nje energji te ftohte ta ngrinte e ta largonte per diku. Diku larg tij.

Kishte qene e bukur historia e tyre. Nje dashuri. Nje cudi. Nje marri. Sa reale aq edhe virtuale. Nuk ishin lodhur per ta gjetur. Ju kishte ardhur vete. Kur e gjeten veten ne mes te vorbulles, pane se kishin qene pjeset e munguara te njeri-tjetrit. Dhe u futen tek njeri tjetri dhe u bene te plote. Ceshtje shpirti, - thoshte ai. Ceshtje ererash, - qeshte ajo. Ceshtje nendergjegjeje, - thoshte ai. Ceshtje deshire, - ja kthente ajo. Jeta eshte e bukur, - triumfonte ai. Kemi lexuar shume libra, - kukuriste ajo. Dhe qeshnin e luanin. Qeshnin perseri. Lumturia i kishte bere te lehte. I kishte bere me te bukur. Ju kishte mprehur shqisat. Ju kishte rritur kreativitetin. I kishte bere me te mire.

Dhimbja e ndarjes ishte e madhe. Ne heshtjen qe kishte pllakosur secili e mendonte dhimbjen vetem te tijen. Kerkonin driten ne fundin e tunelit te erret te dhimbjes me kurrizin drejtuar njeri-tjetrit. Me nje shprese te vogel. Me nje shprese te vogel qe tjetri do kthehej e do ta kerkonte. Tjetri.

Ajo nuk ja fali qe ai nuk e kerkoi dhe eci me tej. Ai nuk ja fali qe ajo nuk e kerkoi dhe eci me tej. Historine e tyre ajo e mbylli me inat ne nje kuti kepucesh dhe e fshehu ne nje raft te dollapit te qilarit. Historine e tyre ai e mbylli ne nje kuti kepucesh dhe e futi ne nje syrtar komodine. Dhimbjen ajo e futi ne nje qoshe te zemres dhe e mbuloi me ngjarjet dhe emocionet, ca natyrale dhe ca te sforcuara, te se perditshmes. Dhimbjen ai e futi ne nje qoshe te zemres dhe e qetesoi me nje grusht ilacesh.

Ai i shkruajti i pari. Ajo ju pergjigj menjehere. Me fjale te zgjedhura me shume kujdes. Te zbukuruara me pak formalitet. Secili bente nje hap te vogel perpara. Shume te vogel. Me shume frike. Me friken se mos tradhetonin dhimbjen. Me friken se mos tradhetonin deshiren. Dhe kur e ndjenin se i ishin afruar pragut te ndaluar, largoheshin menjehere. Me arrogance. Me mosperfillje. Dhe e lendonin dhimbjen me shume. E benin me te madhe.

Filluan te vinin cdo gje ne dyshim. Dashurine e tij, dashurine e saj, miresine e tij, bujarine e saj, embelsine e tij, perkushtimin e saj. Vune ne dyshim cdo gje qe thane e bene. Vune ne dyshim edhe vete ate qe ndodhi. Historine e tyre.

Ajo gjeti nje dashuri te re dhe ngeli aty. Ai nuk e kaperdiu dot qe dashuria e saj e re nuk ishte prape ai. Ai gjeti nje dashuri te re dhe ngeli aty. Ajo nuk e kaperdiu dot qe dashuria qe ai nuk la t'i largohej nuk ishte ajo. Helmi kishte filluar te korruptonte dhimbjen dhe te dyja bashke e kishin fundosur dashurine e po ja merrnin frymen. Po e ngurtesonin. Aty ne ate qoshen e perhershme ne zemer.

Ajo nuk deshironte ta takonte dhe ne mungese te tij filloi ta imagjinonte te plakur, te dhjamosur, me huqe dhe te rendomte. Ai nuk deshironte ta takonte dhe filloi ta imagjinonte te deformuar nga lindjet, te plakur, te veshur keq.

Largoheshin me shume dhe pastaj afroheshin pak. Afroheshin pak per t'u larguar pastaj me shume. Ishin futur ne nje loje te cilen nuk e donin por nga e cila nuk dilnin dot. Ishin bere pengje te dhimbjes. Te cilen e gelltisnin, e helmonin dhe e depozitonin ne qoshen e ngurtesuar te zemres. Deri ate dite.

Kur degjoi zerin e tij ne telefon ju be se jetonte ne nje kohe tjeter. Ju be se ishte nje njeri tjeter. Ju be se degjoi dicka t'i levizte ne nje qoshe te zemres. Ai kerkonte ta shihte. Per here te fundit.

Udhetoi per gjithe naten. Me nje trup qe nuk ishte i saj. Me nje krye qe nuk reagonte. Ne dhomen e hotelit e pushtoi nje vale emocionesh te harruara. U rregullua si per takimin e tyre te pare. Eci drejt spitalit me ndrojtjen e heres se pare. Hyri ne dhomen e tij gati e padukshme. I buzeqeshi me friken e pasigurise. E thithi me sy.

Ai kishte ngelur ai qe kishte qene, por me i pjekur, me i lodhur. Ajo kishte ngelur po ajo qe kishte qene, por me e pjekur, me e lodhur.

Me erdhe, - i tha ai me zerin e drobitur. Ja kapi duart, ja mbeshtolli brenda te tijave. E thithi me sy. Ulu prane meje, rri me mua, - ju lut. Ajo u ul ne ane te krevatit, afer zemres se tij. Faqen e mbeshteti tek e tija, hunden tek lekura e zbehte. Mbushi mushkerite me aromen e tij dhe u harrua. Ai i puthi ballin, i perkedheli floket. E mori mes kraheve te tij te pafuqishem dhe e mbajti aty. Si dikur. Dhe qane. Per dashurine. Per dhimbjen. Per helmin. Per te vetekuptueshmen. Per te pavetekuptueshmen. Per egon. Per krenarine. Per ngercin. Per njeriun.

Ne agim ai iku. Me te, edhe pjesa e zemres se saj qe kishte qene gjithmone e tija.

Ai dhe ajo

Mbylli deren. Ajo u zhduk mbrapa saj. Gjakun e kishte akoma te nxehte. Mbrapakoken te bllokuar. Nje ngerc ne fytyre. Nje veshtrim te ngurosur ne sy. U kthye, si nje robot, dhe u drejtua per ne dhomen e ndenjes. Me ne fund. Ishte vetem. Mori fryme thelle. E la veten te zhytej ne qetesine e nates.

Diten e pare filloi te pastronte frigoriferin. Ajo e mbushte plot. Ploteperplot. Me gjera qe ajo mendonte se duhej te ishin ne nje frigorifer. Me gjera qe ajo mendonte se do t'i gatuante neser. Ose pasneser. Me gjera qe kalbeshin te paprekura dhe te harruara. Era e kalbesise i provokoi dufin e fjetur. E zbrasi frigoriferin me nje fryme dhe i flaku te gjitha ne koshin e plehrave. Pastaj, ja lau paretet, ja thau. I dha lluster. Dhe u ul pertoke ta shijonte pastertine. I lumtur.

Diten e dyte pastroi dhomen e gjumit. Shallat e saj te panumert. Disa te varur ne dyert e dollapeve. Disa te varur ne dorezat e dritareve. Disa te harruar pas komodines. Disa te hedhur pertoke. Rrobat e saj te panumerta. Ne karrige. Ne tryeze. Te perbrendshmet e saj. Mendafshi e pambuku. Qe nuk e kishin gjetur dot rrugen per tek thesi i rrobave te palara. Floket e saj. Nen jastek. Mbi jastek. Te sajin. Te tijin. Cercafet. Me aromen e saj. Te parfumeve te saj. Dhe ne fund, hapi dritaret dhe nxorri perjashta edhe ate pjese te ajrit te kontaminuar me te. Ne fund te dites u ul pertoke te shijonte kastrimin. I lumtur.

Diten e trete pastroi dhomen e saj te punes. Te mbushur plot. Ploteperplot. Me perpjekjet e saj kreative. Te suksesshme dhe me pak te suksesshme. Me mijera flete. Me qindra libra. Me dhjetera lapsa. Dhe shume pluhur. Sa shume pluhur. I lidhi mijerat e fleteve dhe i coi per riciklim. Mbushi arka me libra dhe i coi ne brockenhouse. Lapsat ua shperndau femijeve te fqinjve dhe studenteve te tij. Pluhurin e hoqi dhe lau cdo gjurme te tij. Pastaj, futi nje krevat. Mbi tavolinen e saj vuri nje vazo me lule. Dhe perbri nje dollap. Midis tyre nje sixhade 100 vjecare. U ul te shijonte rregullin. I kenaqur. I habitur. Sa e madhe paskerka qene dhoma. Nuk e dinte. Nuk e dinte me. I mbylli syte pergjysem dhe filloi te enderronte miqte qe do kalonin naten aty.

Diten e katert rregulloi dhomen e ngrenies. Vuri nje llambe me te forte. Lau xhamat e medhenj. Hoqi perdet e saj 40 vjecare. Qepi te reja, te bardha, dhe i vari gjithe merak. Mblodhi te gjitha librat e saj te shperndare andej-ketej. Bleu nje vazo te madhe qelqi dhe e mbushi plot me lule shumengjyreshe. Ne fund te dites, futi duart ne xhepa dhe shijoi nga mbrapa xhamit te dritares konturet e qarta te qytetit dritandezur qe po pergatitej per te fjetur.

Diten e peste. U ngrit si zakonisht me muziken e Bach-ut. Degjoi lajmet e ores gjashte te mengjesit. Beri kafen dhe e rrufiti ngadale. Hengri mengjesin. Pastroi tavolinen. Hapi perdet e bardha dhe la driten te hynte brenda. Ju mori ere luleve teresisht te celura. Rregulloi krevatin, gjysmen e tij. I hodhi nje sy dhomes. Cdo dhome. Mbizoteronte rregulli. Dhe qetesia. Si kurre ne 40 vjete te jetes bashkeshortore. Aq te deshiruara ne keta 40 vjet bashkeshortore. Mori fryme thelle. I buzeqeshi vetevetes. Per rezultatin. Dhe u nis per ne pune.

Diten e gjashte. E zgjoi dielli. Automatikisht u kthye nga krahu i saj dhe u kujtua qe ajo nuk ishte me aty. Dhe filloi te mendonte. Ishte e shtuna e pare pa te ne 40 vjet. Ju kujtuan perqafimet e saj te pergjumeshme. Peshperitjet e saj ledhatuese. Epshi i saj mengjesor. Rituale 40 vjecare. U ngrit dhe eci neper shtepine bosh. Inati dhe dufi ishin zhdukur. Nostalgjia ishte kthyer. Pa te, hapesira dukej me e madhe. Vetmia me e rende. Trishtimi me trishtues.

Diten e shtate, ne mbremje, ndezi dy qirinj per te thyer bardhesine ftohese te perdeve. Hapi nje shishe vere per te sfiduar trishtimin. Pergatitit nje darke per dy per te mos ndjere vetmine. Pa u keshilluar fare me veteveten, vajti direkt e tek telefoni. Dhe, pastaj. Hapi deren i lehtesuar dhe u ul tek pragu per ta pritur.

Edhe vdekja nuk i ndau

Fotografia ne te majte eshte nje nga pamjet qe ka dominuar me shume shtypin nderkombetar keto dite. Jane dy skelete qe koha i ka ruajtur shume mire. Jane dy skelete qe nuk te lene indiferente. Jane dy skelete qe te rrefejne nje histori pa shume aludime: dashuri e perjetshme. Skeletet i perkasin fillimeve te epokes se gurit, nje kohe shume e larget dhe me te cilen nuk identifikohemi dot, jo vetem per shkak te largesise kohore, por edhe per shkak te zhvillimit te ulet teknologjik dhe menyres primitive te jeteses qe bashkeshoqeroi kete zhvillim. Mendohet te jete nje cift i ri, vajze dhe djale, te varrosur se bashku ne nje pozicion shume intim. Nje pozicion qe te kujton Romeon dhe Zhulieten, dashurine e tyre pasionante, vdekjen e tyre tragjike. Por nuk jane Romeo dhe Zhuljeta, jane dy anonime, qe koha moderne i zbuloi, si per te na kujtuar, se dashuria ka qene pasionante edhe para Romeos dhe Zhuljetes, edhe ne kohen e gurit, por edhe me pas. Skeletet jane makaber. Na kujtojne jo vetem vdekjen, por edhe zhveshjen nga cdo lloj identiteti qe dikur kemi pasur. Por eshte mungesa e ketij lloj identiteti qe te ben te projektosh ne kete cift skeletesh, cfaredo lloj historie dashurie, ne cfaredo lloj epoke historike, ne cfaredo lloj etnie, ne cfaredo lloj pike gjeografike. Mund te projektosh tek ta Romeon dhe Zhuljeten, por edhe Sabriun dhe Sabrien.

Sabriu dhe Sabrija ishin dy komshinj te mi, rome dhe me nje tufe kalamajsh. Jetonin ne hyrjen ngjitur me timen. Une ne kat te dyte, ata ne te parin. Atehere isha femije dhe nga dashuria nuk kuptoja shume. Kuptoja, megjithate, qe ata ishin te percmuar sepse ishin jevgj, sepse ishin shume te varfer, sepse kishin shume femije, 11 cope. Prinderit e mi ishin te vetmit qe ju jepnin borxh, cdo 15 ditesh. Diten e rrogave, njeri nga femijet sillte borxhin. Nje jave me pas, nje tjeter femije vinte dhe merrte borxhin e ri. Muaj pas muaji. Viti pas viti.

Shume ngjarje te femijerise njeriu i harron, dhe shume te tjera i mban pergjithmone me vete. Historia e Sabriut dhe Sabrijes eshte nje nga historite qe une e mbaj me vete. Nuk e di perse. Ndoshta sepse me Sabriun dhe Sabrijen ne mesuam tolerancen, mesuam te respektojme njeriun, mesuam se fati i mire qe na ka rene per pjese nuk eshte i vetekuptueshem. Femijet e Sabriut dhe Sabrijes u rriten me rrobat tona. Ime me do na keshillonte gjithmone qe t'i mbanim rrobat mire sepse ne nuk ishim te vetmit femije qe do i vishnim ato. Sinqerisht, si femije, njeriu nuk kupton shume mire se cfare domethenie ka nje keshille tij. Shpesh here nuk e kuptonim se perse ata merrnin rrobat tona, kemi perveshur buzet, i kemi perqeshur. Por, keto dukuri jane jane pjese e edukimit, edhe pse kujtimi i tyre me ben te skuqem edhe sot.

Cdo mbremje te ngrohte, familja e madhe e Sabriut dhe Sabrijes uleshe perpara pallatit. Sabriu dhe Sabrija ne mes, rreth e rrotull te gjithe femijet. Nje familje paqesore, pa sherre dhe shamata, te lidhur me njeri-tjetrin, te sjellshem me boten perreth dhe gjithmone nje buzeqeshje ne buze. Dikur erdhi tranzicioni dhe njerezit filluan te shperndahen si zogjte per ne vendet e shpreses. Edhe une. Sabriu dhe Sabrija ngelen pas. Te varfer por te ndershem. U mbijetuan te gjitha tentacioneve kriminale dhe ne vend te parave te pista, preferuan t'i kalonin mbasditet e tyre te dy se bashku, perpara pallatit, pervit me me pak kalamaj, derisa erdhi momenti qe te gjithe femijet e tyre filluan jeten e tyre te pavarur nga prinderit dhe ata ngelen vetem, te mbeshtetur tek supi i njeri-tjetrit. Ishin bere rreth 50 vjec, kishin kaluar kohe shume te veshtira, kishin vuajtur per buken e gojes, kishin rritur ne mes te varferise se skajshme 11 femije, por dashuria per njeri-tjetrin kishte ngelur e njejte.

E para iku nga kjo bote Sabrija. E mori kanceri, me tha ime me. Sabriu nuk e mbijetoi dot dhimbjen dhe vetmine dhe vdiq vetem disa muaj me pas. Nuk vajten shume njerez ne vdekjen e tyre. Vetem femijet, femijet e femijeve, dhe prinderit e mi. Askush nuk ishte interesuar per ta, askush nuk i kishte futur ne jeten e tyre. Kishin ngelur anonime edhe pse gjithnje aty. Askush nuk e vuri re ikjen e Sabriut dhe Sabrijes. Askush nuk e nxori koken ne dritare per te pare vargun e vogel mortor. Askush nuk komentoi ndonje gje per ta. Askush nuk e mori vesh qe Romeon dhe Zhuljeten i kishim pasur kaq prane. Dhe ky rrefim eshte ndoshta i pari dhe i fundit 5 minutesh qe ju dedikohet atyre.

Shija e hidhur e alkolit

E. eshte 40 vjec. E gjate, me floke te zeze dhe me nje fytyre akoma te paprishur nga veshtiresite e jetes. Ka dy femije, 17 dhe 14 vjec, djale dhe vajze. Ka edhe burrin, A., te cilin e ka marre me dashuri, shume vite me pare, kur ishte nje i ri i qeshur, elegant dhe jeten e merrte me humor. E. punon ne nje dyqan veshmbathjesh te cilit i paguan qirane. Me fitimet e dyqanit paguan shkollat e femijeve, paguan kestin e apartamentit te ri, paguan te gjitha shpenzimet e jetes se perditshme per nje familje me 4 fryme, paguan rruget per ne Itali ku ble mallin, qe gjithashtu e paguan ajo. Paguan alkolin e atij. Nganjehere me duket e pabesueshme qe nje cope hapesire prej vetem 12m2 te mbaje ekonomine e nje familie te tere, por kjo eshte e vertete jo vetem per E. por edhe per shume te tjere si ajo.

Ai nuk punon prej vitesh. Diten e shtyn duke pire, duke i bere roje se shoqes ne dyqan se mos ngaterrohet me ndonje mashkull tjeter, duke pire, duke i kerkuar llogari se shoqes se perse foli me ate tipin me aq dashamiresi, duke pire prape, duke ndjekur nga pas te bijen se mos e ngacmon ndonjenjeri, dhe perseri pi. Ne mbremje, kur e shoqja e lodhur dhe e rraskapitur kthehet ne shtepi, fillon gjyqi i madh qe jo rralle here perfundon me demonstrime thikash te mprehta, me sy te llahtarisur te femijeve qe i dalin ne mbrojtje se emes, me policine tek dera.

Dikur ishin te lumtur, shume te lumtur. Pa alkol, pa thika, pa sherre e shamata. Tek e sheh E. aq te permbajtur, paqesore dhe te dashur pas nje termeti te tille, te krijohet nje respekt i madh. E. eshte nje grua e mrekullueshme, e forte, e duruar. Edhe pas vite te tera te nje jete te tille i rri te shoqit prane dhe mundohet te gjeje me te gjuhen e komunikimit. Perpiqet te shpetoje ate qe ka mbetur: Iluzionin e nje dashurie te madhe.

E. nuk eshte e vetmja femer qe i duhet te perballohet me perqindjet e larta te alkoholit ne gjakun e burrit te saj. Alkolizmi eshte shnderruar ne nje gangrene te madhe qe shume e shohin, shume e provojne ne kurriz por askush nuk flet per te. "Me ke te flasesh? - pyet E. - secili ka problemet e tij. - Dhe ja fole, cfare zgjidhe? Kthehesh ne shtepi dhe problemi eshte prape aty. Te ndahesh, merr ne qafe familjen dhe femijet. Dhe, qe ta them sinqerisht, me ka ardhur aty ku nuk mban me, por prape me mban shpresa se, kushedi, mrekullia ndodh."

T., rreth te 65ve, e kupton E. shume mire. I shoqi i saj, dikur nje burokrat i nderuar, nuk arriti ta perballonte kthesen e madhe te tranzicionit dhe perfundoi tek alkoholi. "Me vinte turp nga shoqeria, - rrefen ajo, - kur e shihja te katandisur ne ate dite. Me beso, nuk te genjej, vinte ne shtepi i dehur, i villte te tera ne nje kove dhe pastaj e merrte koven dhe e pinte perseri. Ku katandiset njeriu. Une ne kete moshe nuk ja dilja dot me. Nuk e kisha me fuqine dhe as nervat. Njeriu plaket dhe kerkon qetesine, ne u plakem dhe gjetem problemet. Por me vinte edhe per te shume keq: Punoi nje jete te tere dhe nuk ja pa hairin." T. e gjeti zgjidhjen vete dhe ndan sekretin e kesaj zgjidhje vetem me dy tre vete. Dhe me ndergjegjen e saj. "Nuk e di, - thote, - ne se kam bere mire apo keq. Por ai nuk pi me. Zoti le te me ndeshkoje, po pata bere keq."

T. i keshillon E. zgjidhjen e saj sekrete. Por si T., ashtu edhe E., e dine qe ky eshte nje sekret qe ndahet, pa e ditur, nga shume gra qe perpiqen te luajne gurin e fundit per te ruajtur familjet nga shkaterrimi i plote. Eshte nje zgjidhje qe e blejne fshehurazi tek ndonje farmaciste mikeshe, dhe e heshin me pika 3 here ne dite ne ushqimin e burrave qe t'ua neverisi alkoholin. Eshte sekrete sepse mund te jete e rrezikshme per jeten e burrave te tyre, sidomos ne se ilaci nuk funksionon dhe ata vazhdojne te pijne alkol. Eshte sekrete sepse burrat e tyre nuk duan te bashkepunojne me grate dhe nuk lejojne perdorimin legal dhe te kontrolluar nga mjeku te ketij ilaci. Dhe ne keto kushte, ne rast se dicka e rende ndodh, keto gra e mbajne dhe e vuajne kete sekret deri ne fund te jetes se tyre.

E. sheh te shoqin tek gerhet ne krevat, barkun e tij te madh, ndjen avullin e alkolit ne dhomen e sapoajrosur, prek shishen e ilacit me duart qe i dridhen, ulet tek cepi i krevatit dhe kerkon te marri nje vendim. Nje vendim te veshtire. Cfare do ju thote femijeve ne se tragjedia ndodh? Si do te mund te jetoje me peshen e nje tragjedie jeten e saj ndoshta akoma te gjate? Por, nese ilaci funksionon, ajo do te rigjeje bashkeshortin, femijet babain, prinderit djalin dhe shoqeria shokun. Ai vete do rigjeje deshiren per te jetuar dhe punuar. E. eshte e lodhur, shume e lodhur. Fsheh shishen diku ne nje cep te nje syrtari, shtrihet ne krevat dhe mbyll syte. "Neser, - thote duke peshperitur, - neser". Ndoshta.

Copyright Selfmaderadio